96/4/15

من یه آدم شاد و پرانرژی و سرشار از موج مثبتم. هرجا که میرم انعکاس این پالس مثبت رو در نگاه و حرفها و رفتار مخاطبانم میبینم.

من آدمی اهل مطالعه ام و مدام در حال خودشناسی و سعی برای ارتقاء خودم از هر نظر هستم.

من برای خیلی ها الگو بوده و هستم و مشاوره های خوبی به دیگران میدم.

خیلیا تا امروز از روی حرفهای من راه بهتری رو در زندگیشون انتخاب کردن و همیشه ازم تشکر میکنن

همه ی اینها بی ریا و خالصانه بوده و به دور از هر نوع نقاب یا خودنمایی.

با این حال بخشی از وجودم پر از تنشه و درگیرم. کاملا آگاه به خودم و روحیات و نیازهام هستم و مشاوره ها کمکم نمیکنن. ولی اون انگیزه ای که باید از من، از درون فکر و قلب من بجوشه و تکونم بده به شدت ضعیف شده و واقعا مثل آدمی که در دوران نقاهت از یک بیماری سخت به سر میبره احساس ضعف میکنم.

من آدمی هستم که نیاز به آزادی به شدت به شدت به شدت در من بالاست و چون این نیاز به دلایل مختلف و رنگارنگ تامین نمیشه من ناآرومم. از طرفی آدمی کمال گرا هستم و با کارا و اقدامات کوچیک برای رفه چنین نیاز پررنگی، آرامش نمیگیرم. واقعا احساس میکنم در قفسی زندانیم و اگه بخوام حالمو بهتر بگم؛ پرنده ای هستم که توو قفسی کوچیک افتادم و در حال بال بال زدن و کوبیدن خودم به دیواره های قفسم ولی زورم به این میله ها نمیرسه و خسته از تقلا گوشه ای افتادم و چشمامو بستم .

+ نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم تیر ۱۳۹۶ساعت 22:51 توسط |